Αυτόγραφο του ρεμπέτη Μιχάλη Γενίτσαρη

Ιστορικά ντοκουμέντα

 

Ιστορικών ντοκουμέντων συνέχεια λοιπόν, καθότι ορισμένα πράγματα από αλλού τα περιμένεις κι από αλλού σού ’ρχονται!

Απέκτησα πρόσφατα το εικονιζόμενο βιβλίο, στη ράχη του οποίου διαβάζουμε το εξής παράδοξο (κάντε κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση):

1. Η ράχη του βιβλίου.

Τιτλοφορείται ως ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΗΣ...χμμ...περίεργο! Στη ρεμπέτικη βιβλιογραφία υπάρχει ως γνωστόν μόνο η αυτοβιογραφία του Μιχάλη Γενίτσαρη (1992), υπό την επιμέλεια του Στάθη Gauntlett και εξαντλημένη εδώ και χρόνια από τον εκδοτικό οίκο Δωδώνη (βλ. Υπόμνημα). Και ποιός είναι άραγε ο Σ. ΜΗΛΙΑΣ που αναγράφεται στη ράχη του βιβλίου;

Ας γυρίσουμε σελίδα λοιπόν μήπως και φωτιστούμε...

 2. Το εσώφυλλο του βιβλίου.

Σα ν’ αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα! Πρόκειται προφανώς για την εν λόγω αυτοβιογραφία, ντυμένη και κρυμμένη από τα αδιάκριτα μάτια με μια απλή ιδιωτική βιβλιοδεσία.

Λέτε όμως να γευτούμε κι άλλες εκπλήξεις; Πάμε παρακάτω...

 3. Ιδιόχειρη αφιέρωση του Μιχάλη Γενίτσαρη.

Μπα! Φάρσα θα ’ναι! Ας το δούμε καλύτερα...

4. Ιδιόχειρη αφιέρωση του Μιχάλη Γενίτσαρη (κοντινό πλάνο).

Το εύρημα ξεπερνάει τις προσδοκίες! Πρόκειται όντως για ένα αυτόγραφο του Μ. Γενίτσαρη:

Στο φίλο μου

Σπύρο Μηλερα (εννοεί προφανώς τον Σ. ΜΗΛΙΑ, άγνωστο γιατί γράφτηκε έτσι...)

Με εκτίμηση

Μιχάλης Γενίτσαρης

12-1-93 Αθήνα

Κέντρο „Εννέα όγδοα“ (το γνωστό μουσικό κέντρο των Αθηνών 9/8)

5. Η τελευταία σελίδα, με τη σφραγίδα-υπογραφή του Μ. Γενίτσαρη.

Ποιός ήταν ο Σ. ΜΗΛΙΑΣ

Πρόκειται για τον κ. Σπύρο Μήλια, αρκετά γνωστή -για τους ντόπιους- λαϊκή φιγούρα του Άργους. Ο ίδιος κάνει μια αναδρομή της δράσης του στο βιβλίο:

Σπύρος Μήλιας

Εύθυμα και Αργείτικα

Άργος, 1996

που άλλωστε περιέχει και πολλά λαογραφικά στοιχεία του νομού.

Στο σύντομο βιογραφικό του, ο Μήλιας αυτοχαρακτηρίζεται λίγο-πολύ ως ρεμπέτης, αναφέρει ότι έπαιζε ως αυτοδίδακτος μπουζούκι και ότι είχε φιλία με τον Γ. Παπαϊωάννου, καθώς και στενές σχέσεις με τον Τάκη Μπίνη, του οποίου και υπήρξε ένθερμος θιασώτης.

Πώς έγινε η ανακάλυψη

Το βιβλίο βρέθηκε μαζί με διάφορα άλλα περί ρεμπέτικου και όχι μόνο (ιδιωτικές βιβλιοδεσίες, απλό χοντρό εξώφυλλο με αναγεγραμμένο πάντα το όνομα του προηγούμενο κατόχου).

Το εξαίρετο αυτό ντοκουμέντο (συμπ. των πληροφοριών για τον Σπύρο Μήλια) το χρωστάμε στο γελαστό κορίτσι των Εξαρχείων Εύη Φλίνδρη!

Η Εύη έχει μεράκι και πάθος, ακούραστη ανιχνεύτρια και μεθοδικότατη στη συλλογή, καταγραφή και ταξινόμηση πληροφοριών, μια άριστη επαγγελματίας στο χώρο του παλαιού βιβλίου!

Το παλαιοβιβλιοπωλείο της είναι ένα πραγματικό κέντρο διερχομένων και στέκι cult μορφών, όπως ο συμπαθέστατος Τυφέκιος!

Εύη μου, μ' έκανες πολύ ευτυχισμένο (όπως και ορισμένους εξαιρετικά ζοχαδιασμένους)! Μή σταματάς να μας εκπλήσσεις! Σου εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα!

Υπόμνημα: 

Όποιος επιθυμεί να διαβάσει ολόκληρη την αυτοβιογραφία του Μ. Γενίτσαρη σε ψηφιακή μορφή, ας κάνει κλικ εδώ.

Πίκινος

Γνησιότερα, δε γίνεται!

Ιστορικά ντοκουμέντα

Ανακάλυψα και ανέβασα στη „Μπύρα του Πίκινου“ το ακόλουθο ντοκουμέντο από την παλιά εκπομπή της ΕΡΤ “ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ“ με θέμα το ζεϊμπέκικο.

Αρχικά, εμφανίζεται ο Γιώργος Ξηντάρης σε σχετικά νεαρή ηλικία, καθώς κι ο αιωνόβιος ε κ π λ η κ τ ι κ ό ς άγνωστος ρεμπέτης Βασίλης Ξενάκης που παίζει και χορεύει! Το μέρος είναι πιθανότατα η ταβέρνα "Πιπεριά" της οδού Πανόρμου στην Αθήνα (ευχαριστώ πολύ τον φίλο thanos από το youtube για τις σημαντικές πληροφορίες!).

Στο δεύτερο μισό της εκπομπής εμφανίζεται ο ρεμπέτης Μιχάλης Γενίτσαρης, που μιλάει για το ζεϊμπέκικο, τους δρόμους και τα κουρδίσματα του μπουζουκιού, παίζοντας παράλληλα μπουζούκι και μπαγλαμά.

Πρόκειται ενδεχομένως για το μοναδικό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο, όπου ρεμπέτης περιγράφει και παίζει "ζωντανά" κάποιο ντουζένι (βλ. Υπόμνημα). Η αδέσποτη εκδοχή «της φυλάκης» του Σακαφλιά που ακολουθεί, ακούγεται για πρώτη φορά!

Νομίζω όμως ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...

Απολαύστε εδώ το πρώτο μέρος...

..και το δεύτερο!

Αφιερωμένο από καρδιάς στο φίλο μου Κώστα „Νεαπολιώτη“ Ραυτογιάννη, που αγόγγυστα ανακαλύπτει και μοιράζεται δίχως ανταλλάγματα παρόμοιο πολύτιμο υλικό.

Υπόμνημα: 

Ο ρεμπέτης Στέλιος Κερομύτης σε παλιά ραδιοφωνική του συνέντευξη στη δημοσιογράφο Σοφία Μιχαλίτση, αναλύει διεξοδικά τα ντουζένια και τους σκοπούς, αλλά περιοριζόμαστε δυστυχώς μονάχα στο ακουστικό μέρος.

Μπορείτε ν’ ακούσετε το πρώτο από τα  5 μέρη της συνέντευξης εδώ.

Πίκινος

Μια δασκάλισσα αλλιώτικη από τις άλλες

Η Μπύρα του Πίκινου

Mπήκε λοιπόν κι αυτό το καλοκαίρι…εδώ λοιπόν μια διαχρονική έμπνευση για να δροσιστείτε (ιδίως όσοι τελευταία ιδρωκοπάτε αγανακτισμένοι και κατσαρολικά φέροντες)!

Η αυθόρμητη συνάντησή μου στο Αμβούργο τον περασμένο Μάη με τον Κώστα Ραυτογιάννη ή „Νεαπολιώτη“ κάρπωσε και την συνεργασία μας. Μετανάστης και άνθρωπος του μόχθου, ο Κώστας με συνάντησε μ' έναν αέρα παλιού γνώριμου. Είχα μάλιστα την χαρά να περευρεθώ στη σοφίτα του, που είναι μια σωστή χρονομηχανή! Όργανα, δίσκοι 78 στροφών, καθώς κι ένα παλιό γραμμόφωνο επισκευασμένο από τον ίδιο τον Νίκο Βραχνά (βλ. Υπόμνημα), του οποίου ο Κώστας υπήρξε γείτονας και φίλος από τα παιδικά του χρόνια, καθώς και μαθητής του μετέπειτα στο μπουζούκι.

Να ευχαριστήσω θερμά τον Δημήτρη Ν. που είχε (και πάλι!) την υπομονή να αναλάβει το ρόλο του «κωπηλάτη», δίνοντας πνοή και ζωντάνια στο τραγούδι με το μπασοκίθαρό του! (για στίχους και λοιπές λεπτομέρειες, κοιτάξτε τα σχετικά σχόλια στο κάτω περιθώριο του video).

Oι στίχοι είναι χαρισμένοι σ’ εσένα Βίκυ, επειδή τους γουστάρισες! Σου εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα!

Υπόμνημα:

Ο Νίκος Βραχνάς ή „Μουστάκιας“ αποτελεί τον τελευταίο ίσως εκπρόσωπο της λεγόμενης «πειραιώτικης σχολής» του ρεμπέτικου. Ο Κώστας έχει συγκεντρώσει και διανέμει ελεύθερα πολύτιμο οπτικοακουστικό υλικό και μαρτυρίες που θα βρείτε εδώ. Τα δείγματα αποτελούν πραγματική σπουδή για την κατανόηση και το παίξιμο του μπουζουκιού του ’30.

Ξανατονίζω εδώ, ότι η διανομή είναι ελεύθερη, για να το βλέπουν κει έξω κανα δυο-τρεις κοπρίτες που κρύβουν (και ενίοτε κρύβονται!) παρόμοιο υλικό...

Πίκινος

Λαϊκή κιθάρα κατασκευής Άρι Απαρτιάν, 1969

Περί οργανοποιίας 

 Η πρώτη επαφή με μια ρεμπετοκιθάρα Απαρτιάν μου έκανε ζημιά: αναστατώθηκα με τον ήχο και θέλησα  οπωσδήποτε να αποκτήσω μία, κι ας μην ξέρω να παίζω (ρωτώντας κάποτε τη γνώμη του σπουδαίου οργανοποιού Παναγιώτη Καφετζόπουλου για τις Απαρτιάν, με αποστόμωσε, λέγοντας πως: „είναι  α π ό κ τ η μ α!“)!

Μετά από περίπου 1,5 χρόνο αναζήτησης, κατάφερα να βρω μια λαϊκή κιθάρα κατασκευής Άρι Απαρτιάν.

Πωλητής της ήταν ο συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου και οργάνων Σταύρος Κουρούσης, ο οποίος στην αγγελία πώλησης την περιέγραφε σε „άριστη κατάσταση“. Στην τηλεφωνική μας επικοινωνία μάλιστα, μου επεσήμανε ότι ήταν προσφάτως επισκευασμένη από τον κ. Τάσο Κατσίφη, συνεργάτη του γνωστού οργανοποιού κ. Κλεφτογιάννη.

Επειδή στάθηκε αδύνατον να δω και να δοκιμάσω προσωπικά το όργανο, το έκανε για λογαριασμό μου φίλος, πολύ καλός ρεμπετοκιθαρίστας, όπου και με τη βοήθειά του κλείσαμε την αγορά.

Με την πρώτη ευκαιρία, και με μεγάλη αγωνία και χαρά παρέλαβα το όργανο στην εξής «άριστη κατάσταση»:

 

·         καπάκι: ένα μικρό ράγισμα (περίπου 6cm) από χτύπημα, κάποιες γρατζουνιές και σημάδια από χτυπήματα, γενικά σε καλή κατάσταση.

 

·         φιγούρα (από πλαστικό): αντικαταστάθηκε από τον κ. Κατσίφη (celluloid κομμένο στο χνάρι της παλιάς φιγούρας), σωστή δουλειά.

 

·         κάτω καβαλάρης: αυθεντικός, πολύ καλή κατάσταση. Φαίνεται να είχε ξεκολλήσει και ξανακολληθεί παλιότερα, όντας καλά πακτωμένος μεν, αλλά το παλιό κόλλημα-επισκευή επιεικώς απαράδεκτο.

 

·         πλάτη (από κόντρα πλακέ, χαρακτηριστικό των Απαρτιάν!): δύο παλιά, αριστοτεχνικά επισκευασμένα ραγίσματα (περίπου 2cm έκαστο, μετά βίας διακρίνονται) κοντά στην ένωση με τα πλαϊνά, κατά τ’ άλλα σε πολύ καλή κατάσταση.

 

·         πλαϊνά: άριστη κατάσταση.

·         ταστιέρα: πεντακάθαρη, τάστα σε άριστη κατάσταση.

·         πάνω καβαλάρης: αυθεντικός, άριστη κατάσταση.

 

·         καράολο: πολύ καλή κατάσταση.

·         κλειδιά: τα παλιά (χαλασμένα) αυθεντικά κλειδιά αντικαταστάθηκαν από τον κ. Κατσίφη με εξίσου παλιά κλειδιά της δεκαετίας του ’70, με το αιτιολογικό „της παλαιότητας των κλειδιών για λόγους αυθεντικότητας και λόγω του γεγονότος ότι τα σημερινά μοντέρνα κλειδιά λόγω διαστάσεων δεν θα ταιριάζουν“.

Φαντάζει σωστό το σκεπτικό, με τη διαφορά όμως ότι στην πράξη τα «νέα» κλειδιά ήταν σχεδόν άχρηστα!

·         και τέλος: το μπράτσο στην ένωση του τάκου με το σκάφος φανερά ξεκολλημένο.

Σχετικά με το τελευταίο: σε (έμμεση είναι η αλήθεια) επικοινωνία, τόσο ο πωλητής, όσο και ο επισκευαστής, υποστήριξαν:

1)       ο μεν ότι „δε θυμάται να υπήρχε τέτοιο πρόβλημα“,

2)       ο δε ότι „αν συνέβει κάτι τέτοιο, είναι λόγω ξηρασίας της ατμόσφαιρας ή χτυπήματος“!

Δεν είμαι οργανοποιός, ούτε βέβαια διεκδικώ το ρόλο χειροτέχνη. Έχοντας πάντως θητεία στη βαρέα βιομηχανία (και φυσικά όχι στον ελλαδικό χώρο), πιστεύω πως έχω καλή αντίληψη του τί ακριβώς είναι και εξυπηρετεί μια ένωση δύο ξένων σωμάτων. Και στην προκειμένη μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως μήτε από ξηρασία συνέβει η αποκόλληση, μήτε από χτύπημα!

Όχι ότι τέτοιες ζημιές δε συμβαίνουν και είναι φυσικά επισκευάσιμες, απλά: σιχαίνομαι το θέατρο και τις -κατά τον Καβάφη- „πολλές κινήσεις και ομιλίες“…

Κι επειδή στο ιστορικό αυτό όργανο, αλλά πολύ περσότερο στην καλή μου διάθεση δεν πρέπουν ούτε αξίζουν βαρυθυμίες λόγω φτηνής συμπεριφοράς εμπορίσκων, δεν έμεινε και άλλη επιλογή: απ’ τ’ αυτί και στο μάστορα!

Την αποκατάσταση ανέλαβε ο κατασκευαστής κιθάρας  Thorsten Lietz, ο οποίος:

α) αφού εξέτασε την κιθάρα, απαρίθμησε τις επισκευές περιορισμένος στα απολύτως απαραίτητα, ώστε να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του οργάνου,

β) ανέλυσε λεπτομερώς το κοστολόγιο, υπογραμμίζοντας ο ίδιος πως „είναι τεχνίτης, πράγμα που σημαίνει ότι η δουλειά που ενδεχομένως θα προκύψει μπορεί να διαφοροποιηθεί κατά +20% της συμφωνηθείσας τιμής, αλλά σε αυτή την περίπτωση θα φροντίσει να μ’ ενημέρωσει πρωτού προχωρήσει“.

Συμφωνήσαμε σε:

·         επανατοποθέτηση μπράτσου (διαδικασία γνωστή ως neck reset) με όλα τα παρελκόμενα (τρίψιμο κ.λ.),

·         εσωτερική ενίσχυση του ραγίσματος του καπακιού (το ράγισμα ήταν ισχνό, έτσι το άνοιγμα του καπακιού ευτυχώς όχι απαραίτητο),

·         αλλαγή κλειδιών με γιαπωνέζικα Gotoh, εξαίρετα στη χρήση όσο και στην όψη (και το κυριότερο: μια χαρά ταίριαξαν οι διαστάσεις, μονάχα οι τρύπες ανοίχτηκαν με το δράπανο ελαφρώς μεγαλύτερες, κύριε Κατσίφη!).

Όπως έγραψα, ο κάτω καβαλάρης στην τωρινή κατάσταση είναι καλά πακτωμένος και μια επανατοποθέτηση θα ήταν ίσως επιζήμια για το καπάκι, έτσι και δε κρίθηκε στην παρούσα φάση απαραίτητη.

Με νέο λουστράρισμα (και συνεπώς στοκάρισμα και τρίψιμο) δεν θέλησα επίσης να μπλέξω...η κιθάρα δε κρύβει τα χρόνια της και είναι ιδιαίτερα ελκυστική!

Ο μάστορας εκπλήρωσε τη συμφωνία μας με μεράκι, γνώση και συνείδηση, δίνοντας επιπλέον και εγγύηση 6 μηνών για οτιδήποτε προκύψει (Danke für alles, lieber Thorsten!). Η τελική τιμή δε (λαμβάνοντας υπόψην ότι τα κλειδιά της επιλογής μου ήταν σχετικά ακριβά) δεν ήταν καθόλου υψηλή.

1. Και το όνομα αυτής: "Κωστής" (φόρος τιμής στον Μπέζο)! Έτοιμη για νέες συγκινήσεις!

 

2. Η πυρογραφία, ίδια με αυτή του μεγάλου αδελφού Γρηγόρη, αλλά με Α. αντί για Γ. Εγγυημένος ήχος!

 

3. Λεπτομέρεια από το καπάκι.

4. Λεπτομέρεια από το τελείωμα της ταστιέρας. Φοράμε 11άρες Pyramid silver.

 

5. Το κλασσικό καράολο των αδελφών Απαρτιάν.

6. Τα νέα κλειδιά (μαύρες βίδες, εβένινα αυτάκια!).

Όσο για τον ήχο...βγαλμένος θαρρείς από τις ηχογραφήσεις του Περιστέρη, ισορροπημένος, ζεστός και ξύλινος, καντίνια που μαχαιρώνουν όλο γλύκα, σκαφτή μπασαδούρα!

Όντας ατάλαντος τριχορδάς, ομολογώ πως πάντα ζήλευα τους ρεμπετοκιθαρίστες! Τουλάχιστον τώρα δεν υστερώ σε τίποτα σε ό,τι αφορά το όργανο! Όσο για ηχητικά δείγματα...οψόμεθα (ας μάθω πρώτα να παίζω αξιοπρεπώς μπουζούκι!).

Υπόμνημα:

Χρήσιμες πληροφορίες (ίσως και οι μοναδικές που υπάρχουν) σχετικά με τους αδερφούς Απαρτιάν θα βρείτε εδώ.

Χαρακτηριστικό δείγμα παιξίματος μιας κιθάρας Γρ. Απαρτιάν μπορείτε να δείτε και ν’ ακούσετε εδώ.

Πίκινος

Μια σύνθεση, ένα πείραμα, ποικίλες αντιδράσεις!

Η Μπύρα του Πίκινου

Έπεσε στα χέρια μου μια παλιά πλάκα γραμμοφώνου, δυστυχώς σε άσχημη κατάσταση. Η (μαύρη) ετικέττα είναι εντελώς φθαρμένη, δεν διακρίνεται ουσιαστικά κανένα στοιχείο. Επιπλέον, παίζει μονάχα η μια πλευρά του δίσκου.

Με τη βοήθεια φίλου που καταγίνεται εδώ και χρόνια με γραμμόφωνα, καταφέραμε να μετατρέψουμε το τραγούδι σε ψηφιακή μορφή και ορίστε το αποτέλεσμα των κόπων μας:

Ενθουσιαστήκατε;! Αν ναι, λυπάμαι: άνθρακες ο θησαυρός!

Στο ακόλουθο video παρουσιάζεται η...«αυθεντική» εκτέλεση του τραγουδιού,  σε δικούς μου στίχους και σύνθεση του σπουδαίου μουσικού και φίλου Δημήτρη Ν. (για στίχους και λοιπές λεπτομέρειες, κοιτάξτε τα σχετικά σχόλια στο κάτω περιθώριο του video).

Ο Δημήτρης είχε την εξαίσια ιδέα-βόμβα, πρωτού παρουσιασθεί επίσημα το τραγούδι, να το ντύσει ψηφιακά ώστε να φαντάζει παλιό και ξεχασμένο, με σκοπό βέβαια να ζυγιστούν και οι αντιδράσεις!

Η ιστορία έλαβε σε χρόνο-ρεκόρ διαστάσεις και συζητήθηκε στα δύο μεγάλα fora του ρεμπέτικου, συγκεκριμένα εδώ, όπως επίσης κι εδώ.

Τα συμπεράσματα και τα (ενδεχόμενα) σχόλια σχετικά με το τραγούδι σας ανήκουν δικαιωματικά. Προσωπικά, επιβεβαίωσα για πολλοστή φορά τις κρίσεις μου για τα κρατούντα στο ρεμπέτικο χώρο...

Υποσχόμαστε πως όσο τα τραγούδια θα έχουν κάτι να πουν, θα συνεχίζεται και η προσπάθεια. Διασκεδάζουμε αφάνταστα στο δημιουργικό μας ταξίδι και πλέουμε -γελώντας ξεκαρδισμένοι!- σε άλλα νερά!    

Πίκινος

Τα παραμύθια της μπούκλας: άπλυτες και παραπεταμένες ιστοριούλες που δεν πείθουν!

Κριτικό σημείωμα

Δε προλάβαμε καλά-καλά να συνέλθουμε από τις φανφάρες του «ρεμπετολεξικού» του, και ο κ. Λαδόπουλος ξαναχτυπά, απειλώντας με νέες προδημοσιεύσεις (δείτε εδώ ένα παλιότερο άρθρο, όπως κ' εδώ) του -προσεχώς υπό έκδοση- βιβλίου του με τίτλο: „Τα πλυμένα και άπλυτα του ρεμπέτικου“.

Mεταξύ άλλων, διαβάζουμε στον πρώτο σύνδεσμο:

>>Ένας απ΄τους πάμπολλους λόγους που ο Κώστας Μασσέλος Νούρος βρίσκεται μονίμως στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας προτιμήσεων είναι και ότι είχε το κουσούρι...

Δε γνωρίζω τί κομίζουν οι „απελευθερωμένες κοινωνίες“ (αν μάλιστα προσδίδαμε στις λέξεις και την αντίστοιχη εννοιολογική τους βαρύτητα, μια κοινωνία κάθε άλλο παρά «απελευθερωμένη» είναι),  αναρωτιέμαι όμως, γιατί πρέπει -ντε και καλά!- να μ’ ενδιαφέρουν οι ερωτικές περιπτύξεις του Νούρου (όπως άλλωστε και του κάθε Νούρου);! Μήπως πάψω να μερακλώνομαι με τους αμανέδες του, τώρα που ο επίδοξος συγγραφεύς μου άνοιξε τα μάτια;! Οι καρποί του καλλιτέχνη είναι το ζητούμενο, ή πώς την βρίσκει στο κρεββάτι του;

Απ’ όσο γνωρίζω, ο κ. Λαδόπουλος έχει αφιερώσει και κάποιο σχετικό blog για να δικαιώσει τη φήμη του -αποκεκλεισμένου από τα hits!- Νούρου. Ωστόσο, όχι μόνο δεν πρωτοτυπεί, απεναντίας μάλιστα: τον γκρεμοτσακίζει ολοσχερώς από τα charts στα Τάρταρα, αφού συνεχώς στο…„κουσούρι“ του λεγάμενου αναλώνεται και καταναλώνεται, μόνο που τελικά η όστια δε χωνεύεται, προκαλώντας αδενοπάθειες!

[Θυμήθηκα χαρακτηριστικά την...„πολυβραβευμένη“ ταινία „Καβάφης“ (1994) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή. Ο Καβάφης παρουσιάζεται καθόλη τη διάρκεια του έργου μουγγός(!), αδράχνοντας όμως κάθε ευκαιρία να συνουσιάζεται με άνδρες (κουσουρλής κι αυτός)!  Ο λόγος είναι προφανής: ο σκηνοθέτης μεταλαμπάδευσε τις χάρες του στον ποιητή, κάνοντάς τον να ομιλεί (με συγχωρείτε κυρίες!)...εκ της κωλοτρυπίδος!]

Συμπερασματικά, τα περί „τελευταίων θέσεων της βαθμολογίας προτιμήσεων“ μόνο γέλωτα προκαλούν! Γίνεται πότε τα γούστα και ντέρτια του καθενός να μπαίνουν στο στόχαστρο της στατιστικής και τα μηχανάκια της AGB, ένα πράμμα να πούμε σαν το ΜΤV European Top 10 (sic);!

Ως προς την «ανάλυση» του τραγουδιού του Π. Τούντα „Γίνομαι άντρας“: δε γνωρίζουμε τί ακριβώς είχε κατά νου ο συνθέτης. Ούτε κ' έχει τελικά σημασία αν η αγοροκοριτσάρα παλαμούτιαζε ή όχι τη δούλα της για να εκτονώσει τους λάγνους ωτακουστές των γραμμοφώνων. Σε απλά ελληνικά είναι το τραγούδι, διηγείται μια ιστορία-τέρπει! Άρα επέτυχε πάλι το σκοπό του ο συνθέτης, φυσικά δίχως μεσίτες! Στα ίδια επίπεδα κινείται και το (ριζοσπαστικό για την εποχή του αλλά σαφώς ευθύτερο) „Αν ήμουν άντρας“ του Β. Παπάζογλου.

Κοντολογίς, πολύς ντόρος για το τίποτα, αφού τόσο η ομοφυλοφιλία όσο και οι ποικίλες σεξουαλικές προτιμήσεις διέπουν την ανθρώπινη φύση και καθορίζουν την ατομικότητα...κατά τ’ άλλα, ευτυχώς που σπεύδει ο κ. Λαδόπουλος να μας ξεκαθαρίσει, ότι „το γραφτό“ του „δεν αποτελεί κουτσομπολίστικη εντρύφηση“...

Ας δούμε τώρα το δεύτερο (και πιο πρόσφατο) σύνδεσμο: με αφορμή κάποιο «σκίτσο» του «ζωγράφου» Τάκη Σιδέρη (που «χαίρει εκτίμησης» μιας και «κόσμησε» την πρώτη έκδοση των „Ρεμπέτικων τραγουδιών“ του Πετρόπουλου), ο κ. Λαδόπουλος περνάει πλέον για τα καλά στη σφαίρα της μεταφυσικής με σουρεάλ πινελιές, όπου και διαβάζουμε για μουστακαλήδες (και μή) αγγέλους, „μεγάλους σα τζετ“ ή „μικρούς και ανάλαφρους“ (με „πέταγμα στη χλόη“ πιο ανάλαφρο κι απ’ αυτό της πορδής μιας πεταλούδας!) και γενικά ποιός είδε τον άγγελο...και δεν τον εφοβήθηκε!

Να σταθούμε σε ορισμένα σημεία:

>>ο Δημήτρης Ατραϊδης ήταν πολύ πιό μεγάλος απ' ότι μπορούσε να πίστευε ο ίδιος... θεωρώ το ίδιο γιά τον Τσιτσάνη...Ήταν όμως πολύ ικανότερος απ' ότι αφηνόταν να πιστεύει.

Στην τέχνη δεν υπάρχουν μεγέθη, παρά ποιότητες. Τώρα, τί πίστευαν ο Ατραΐδης ή ο Τσιτσάνης περί εαυτόν...δεν θα το μάθουμε ποτέ, ούτε παρουσιάζει κάποιο ουσιαστικό ενδιαφέρον. Ούτε επίσης μπορώ να καταλάβω την καούρα του κ. Λαδόπουλου, αφού δε νομίζω να ήταν τακίμι με κανέναν από τους παραπάνω καλλιτέχνες!

>>φωνή της υγρής Στέλλας Χασκίλ... χορταρένια φωνή της τρανής Γεωργίας Μηττάκη

Μάλλον στα πλαίσια του εν γένει ροκοκό σκηνικού γράφτηκαν τα παραπάνω...(μήπως να ανατρέξουμε στο «ρεμπετολεξικό» για να διαφωτιστούμε και να εντρυφήσουμε περαιτέρω;)

>>στα λαρύγγια του Νταλκά

Του ξέφυγε το „γ“, Αντώνης „Νταλγκάς“ Διαμαντίδης ονομάζεται ο καλλιτέχνης.

>>γιά τον Αγιορείτη άγγελο που χτυπιόταν με το δαιμονικό ντουέντε του Νούρου

Νάτος πάλι ο κουσουρλής!

Συνερχόμενος από τον κλαυσίγελο, απορεί ο αναγνώστης: τί σχέση έχουν όλα τούτα με το ρεμπέτικο αλλά κυρίως, πού αποσκοπούν; Τί το βαθυστόχαστο θέλει τελικά να πει ο «συγγραφέας» που δεν το αντιλαμβανόμαστε εμείς οι αδαείς; Ή μήπως και πάλι πασατέμπος-«ελευθερία του λόγου»; Ακόμα ένα γραφτό-μαϊντανός γαρνιρισμένο με σως από φιλευθερισμό (ορισμός κατά τον Νίτσε: „αποκτήνωση κατά αγέλες!“);!

Πίκινος

Βαίνοντας δαρμένος και γόβες φορώντας!

Κριτική βιβλίου

Έπεσε τυχαία στα χέρια μου το βιβλίο:

Πάγια τακτική αυτών που αδυνατούν να αρθρώσουν λόγο ή -ακόμα χειρότερα!- αυτών που τραυλίζουν «λόγο» στερούμενο νοήματος: πομπώδεις τίτλοι, προκλητικά κιτς εξώφυλλα!

Απορώντας στην αρχή τί γυρεύει η (γνωστή) φωτογραφία του Μ. Βαμβακάρη στο φόντο, κομμένη στο ύψος των ματιών από μια κόκκινη λωρίδα και μια...αγκαθωτή(!!) γόβα να του χώνεται ίσα-καρφί στο αριστερό μάτι, διαβάζω στο οπισθώφυλλο (με τον παθόντα στη φωτογραφία απεικονιζόμενο λυτρωτικά ξεστραβωμένο πλέον): «Ο φλογερός και νοσηρός έρωτας του Μάρκου Βαμβακάρη για τη γυναίκα του Ζιγκοάλα, που συζούσε με τον παιδικό του φίλο και κουμπάρο τους, είναι η βασική, οδυνηρή πηγή έμπνευσης του θεμελιωτή του ρεμπέτικου, στα χρόνια 1932-1940.»

Δηλαδή τον τύφλωσε (κόκκινη λωρίδα) η πανούργα κοκκινοφορούσα Ζιγκοάλα, και ευτυχώς που τον απατούσε (αγκαθωτή γόβα) ειδάλλως δε θα εμπνέονταν να γράψει τέτοια αριστουργήματα (βαίνει εναντίον η κερατόγοβα, αλλά για το καλό του)! Κάθε εμπόδιο σε καλό λοιπόν, που λέει κι ο απλός λαός!

Ως οφείλουν να αντιλαμβάνονται οι νοήμονες, με το ρεμπέτικο αυτό καθαυτό λίγο έχει να κάνει το βιβλίο, άσχετα αν με ψευτοποκαδοριλίκια εκεί στοχεύει.

Ένα ελάχιστο ελαφρυντικό πάντως, έχω να καταλογίσω του συγγραφέως: το γεγονός ότι βαφτίζει εξαρχής το βιβλίο του „μυθιστόρημα“ και ότι „έτσι τα φαντάζεται και τα επινοεί“ αυτά που καταγράφει! Μάλλον όμως από εξαρτημένα αντανακλαστικά το κάνει, διότι από την πρώτη κιόλας σελίδα, ο αναγνώστης στην καλύτερη των περιπτώσεων, μειδιά! Σειρήνες που „ηχούνε σε σαμπάχ“, πουλιά που „πετιούνται“, κάνοντας „τσιαρ-τσιουρ“(!), „μεταφυσικά ιδεώδη“…χρειάζεται μήπως να αναφέρω κι άλλα;!

Παντελής έλλειψη αισθητικής, απουσία ρυθμού και πρωτοτυπίας, μάταια θα γυρέψει ο αναγνώστης λογοτεχνικές ποιότητες. Το όλο εγχείρημα είναι μια «μυθιστορηματική» παραποίηση της γνωστής αυτοβιογραφίας του συνθέτη (εκδόσεις Παπαζήση, 1978). Απορώ ώρες-ώρες πώς οι γιοί του τελευταίου δεν επεμβαίνουν σε κάτι τέτοια...ξον κι αν τους συμφέρει ο οποιοσδήποτε θόρυβος γύρω από το όνομα-κληρονομιά τους...

Επειδή οι φατρίες -καθότι βέβαια φατρίες είναι- (αυτο)συντηρούνται αλληλογλείφουσες, δε με ξενίζει η δήθεν κριτική-χτύπημα στον ώμο (παφ-παφ!) των εκλεκτών συναδέλφων του κ. Σκαμπαρδώνη...ειδικά ο σχολιασμός του κ. Τσιτσόπουλου, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα αντι-γραφής!

Κύριε Σκάμπι (καθώς σε αποκαλεί παραπάνω κι ο...κ. Τσίτσος!), αν ζούσε ο Μάρκος θα έβαινε κάλλιστα εναντίον σου και δε θα προλάβαινες να τις μετράς! 

Ό,τι είχε να πει ο συνθέτης στα τόσα χρόνια ζωής και δημιουργίας, το είπε πρωτίστως με τη μουσική και τα τραγούδια του! Ακούστε τα, χαρείτε τα και νοιώστε! Η προσωπική του αφήγηση στην αυτοβιογραφία του δε, κλείνει και τον κύκλο που ο ίδιος χάραξε! Δε χρειάζεται λοιπόν μεσάζοντες ψευτομυθιστοριογράφους μέ ή  χωρίς αγκαθωτές γόβες!

Πίκινος