Η Μπύρα του Πίκινου
Βρισκόμαστε φορές στη ζωή μέσα στη δίνη αυστηρά περιστασιακών συναντήσεων (μωρέ τί «συναντήσεις» αλήθεια; μήτε σταγόνα στον ωκεανό!), που μας σημαδεύουν και - τί ειρωνεία! - μας καθορίζουν!
Κι έρχονται ώρες που οι αναμνήσεις αναδύονται από τα βάθη, και γιομίζει το δώμα μυρωδιές και χρώματα, αέρινα αγγίγματα και πόθους ανεκπλήρωτους, που μετουσιώνονται σε εμπνεύσεις, σαν ετούτη...
ΤΟ ΜΠΟΛΚΑΚΙ (*)
(χαρισμένο στην υπέροχη άγνωστη, κείνο το κρύο πρωινό στο τραίνο...)
Αναστενάζω και κοιτώ
το κεντητό μπολκάκι
τα έμορφά σου δάχτυλα
και το ροζέ χειλάκι.
~ . ~
Τσακίρικα τα βλέφαρα
μικρή γαλανομάτα
βγαίνουν οι κάμες για τα σε
να δώσουνε μαντάτα
βροντούν οι κάμες για τα σε
βροντούνε στα γιομάτα.
~ . ~
Απ’ το παράθυρο κοιτάς
ξανθούλα και νυστάζεις
κουμπώνεις το μπολκάκι σου
μικρούλα και κουρνιάζεις.
~ . ~
Θέλω λογάκια να σου πω
κι εσύ μου χασμουριέσαι
γέρνεις, μαχμούρικο ξανθό,
ευθύς κι αποκοιμιέσαι.
(*) κοντό γυναικείο ζακετάκι, ζιπούνι
Η συνεργασία μου με τον Δημήτρη Ν. απλώνει σ’ ένα αδιάκοπο ταξίδι ανακάλυψης, σ’ ένα παιχνίδι μάθησης και χαράς!
Τις θερμές μας ευχαριστίες στον Θόδωρο Τσουνάκα, που έδωσε πνοή στο τραγούδι με το ακκορντεόν του.
Πίκινος